ZABAWY LOGOPEDYCZNE


Zabawy w tworzenie rymów.

Rodzice czytają wesołe rymowanki, a dzieci uzupełniają brakujące rymy.

Lata mucha/koło............................... (ucha)
Lata osa/koło....................................(nosa)
Mały kotek/wszedł na ........................(płotek)
Dla ochłody/zjadam............................(lody)
Piotruś kochany/lubi...........................(banany)
Duży Tomek/buduje...........................(domek)
Lubię smaczne ryby/i suszone..............(grzyby)
Cicho myszy/bo kot............................(słyszy)
Wszystkie smoki/piją..........................(soki)
Lubią psoty/małe................................(koty)
Zaprasza nas/iglasty...........................(las)
Dobry dżem/chętnie............................(jem)

Oto jest obrazek,/zajączki na łące.
A wśród białych chmurek/ świeci jasne..........(słońce)
Opodal w gaiku rosną/ smaczne grzybki.
W przejrzystym jeziorze/widać małe.......(rybki)
Lis schował się w norze/i wystawił łapki.
A bocian zgłodniały/poszukuje...............(żabki)
Pod listkiem zielonym/przysiadła ropucha.
Wojtkowi nad uchem/brzęczy tłusta.......(mucha)
Chciał złapać motyla/ugryzła go osa.
Więc obolałego/dotyka wciąż....... (nosa)
Ratunku, ratunku/do mamusi woła.
Ach, żeby mnie tylko/nie ugryzła........(pszczoła)
Mama nie słyszała,/zbierała borówki.
A Wojtek na drodze/spotkał małe.........(mrówki)
Mrówki maszerują,/obeszły go bokiem.
Więc uradowany/mrugnął do nich .....(okiem)
Coś tam w górze lata i wesoło ćwierka.
Popatrzył do góry/zobaczył...........(wróbelka)
Nagle słyszy trzaski,/co za groźny zwierz?
A to pofukuje/najeżony..........(jeż)



Artykuł: Opóźniony rozwój mowy - co to takiego?


Opóźniony rozwój mowy - co to takiego?
Podstawową wiedzę o tym, jak rozwija się mowa dziecka powinien posiadać każdy rodzic. Młodzi rodzice często nie zdają sobie sprawy, że „coś jest nie tak” z rozwojem mowy ich dziecka. Dzieje się tak, ponieważ – mam wrażenie – przykłada się zbyt małą wagę do tej właśnie dziedziny. Podczas, gdy ogólna świadomość z zakresu rozwoju małego dziecka jest całkiem dobra, mowa jest zostawiana gdzieś w tyle.

Dbamy o to, by maluch był zdrowy, odpowiednio jadł, rozwijał się ruchowo itp. Tymczasem z mową jest podobnie, jak z innymi sferami rozwoju. Powinna się rozwijać w określony sposób, według pewnych norm. Jest jedną ze składowych całościowego, harmonijnego rozwoju dziecka. Jeśli nie pojawia się w odpowiednim momencie – to niepokojący sygnał. Mówimy wówczas o opóźnionym rozwoju mowy (ORM). Niestety przez wiele osób jest to lekceważone – niesłusznie. Główną przyczyną jest brak wiedzy na ten temat.

Zatem... Kiedy mówimy o opóźnieniu rozwoju mowy? Jak to zauważyć i ocenić?

Zawsze wtedy, kiedy dany etap nie pojawił/ nie rozwinął się w odpowiednim momencie. A więc, kiedy dziecko:

  • w wieku 12 miesięcy – nie mówi prostych słów np. mama, tata, papa, hau, mu. Powinno ich być 3 – 5. To są już pierwsze słowa i powinny się pojawić do ok. 15 m-ca życia. Im bliżej drugich urodzin, tym więcej słów maluch powinien powtarzać, uczyć się każdego dnia nowych, próbować wymawiać trudniejsze wyrazy, powtarzać je po dorosłych. Dostrzegalny jest znaczny przyrost słów;

  • w wieku 2 lat - nie łączy dwóch słów w proste zdania np. Mama da/daj – Mamo daj, Lala aaa – Lala śpi, itp. Pojedyncze słowa lub jedynie wyrazy dźwiękonaśladowcze w tym wieku to poważne opóźnienie mowy dwulatka.

- w wieku 3 lat - nie buduje nadal prostych, ale jednak dłuższych zdań – złożonych z trzech – czterech elementów;

  • w wieku 3 lat i więcej – mówi niewyraźnie, jego mowa jest słabo rozumiana przez osoby z dalszego otoczenia.

Poza powyższym, o opóźnionym rozwoju mowy mówimy gdy dziecko powyżej 3 roku życia:

  • nie mówi wcale,

  • mówi mało,

  • mówi niewyraźnie, w “swoim” języku, który rozumieją (albo nie) tylko jego najbliżsi.

Bywa, że te problemy poprzedzone są nieprawidłowościami w jeszcze wcześniejszych etapach - głużenia i gaworzenia.

Głużenie pojawia się między 2. a 3. miesiącem życia i polega na bezwarunkowym wydawaniu przypadkowych dźwięków, np. “a – buuuuuuuu”, “eeeeeee – uu. Głużąc, dziecko ćwiczy narządy mowy.

Gaworzenie natomiast powinno wystąpić około 5. – 6. miesiąca życia. To już bardziej świadome naśladowanie dźwięków mowy usłyszanych przez dziecko w otoczeniu. Zaczynają pojawiać się wtedy różne ciągi sylab. Jeśli gaworzenie nie występuje – może to oznaczać na przykład, że dziecko ma niedosłuch! A to, jak wiadomo, będzie mieć bardzo negatywny wpływ na cały dalszy rozwój mowy. Jeśli nie słyszy – nie nauczy się mówić... Dlatego już ten etap jest bardzo ważny. Gaworzenie jest podwaliną dalszych etapów.

Symptomem zakłóceń w prawidłowym rozwoju mowy mogą być również takie sytuacje:

  • dziecko nie reaguje na swoje imię,

  • nie wykazuje chęci do komunikowania się z otoczeniem (również komunikacja niewerbalna),

  • nie nawiązuje kontaktu wzrokowego,

  • dostrzegalny regres mowy.

Dlaczego mowa czasami pojawia się później, niż powinna? Jakie są przyczyny ORM? Jest to zawsze złożony proces, ale można wyróżnić:

  • zmiany anatomiczne aparatu artykulacyjnego: nieprawidłowa budowa języka, podniebienia, zniekształcenie zgryzu itp.;

  • nieprawidłowe funkcjonowanie narządów mowy: niska sprawność warg, brak pionizacji języka itp.;

  • nieprawidłowa budowa i funkcjonowanie narządu słuchu;

  • niesprzyjające warunki do uczenia się mowy, czyli tzw. uwarunkowania środowiskowe;

  • uszkodzenia (nawet te mikro) ośrodków mowy w mózgu i dróg nerwowych unerwiających narządy mowne;

  • przyczyny psychiczne, np. brak zainteresowania mową innych lub własne wypowiedzi dziecka odbierane są przez nie jako trudne, męczące;

  • opóźniony ogólny rozwój psychomotoryczny i emocjonalny dziecka.

Ogólną nazwę zaburzenia "opóźniony rozwój mowy" można podzielić na:

  • samoistny opóźniony rozwój mowy (SORM) oraz

  • niesamoistny opóźniony rozwój mowy (NORM).

SORM mamy wtedy, gdy mowa czynna pojawia się z pewnym opóźnieniem. Jednak, gdy się pojawi, jest prawidłowa. Jej etapy po prostu pojawiają się później niż zakłada norma rozwojowa. SORM jest objawem zakłóceń, a nie zaburzeń procesu rozwojowego, gdyż występujące opóźnienie nie ma patologicznego podłoża. Rozwój innych sfer i funkcji psychomotorycznych przebiega przy tym z reguły prawidłowo. Mogą mu towarzyszyć trudności dodatkowe, jak: zaburzenia uwagi, pamięci, niezborność ruchowa, nieustalona lateralizacja. Zachowane jest rozumienie mowy.

Z kolei NORM – w odróżnieniu od opóźnienia samoistnego – ma patologiczny charakter, gdyż mowa nie rozwija się na prawidłowym podłożu. W następstwie działania różnorodnych szkodliwych czynników mowa może rozwijać się: albo z opóźnieniem i jej dalszy rozwój przebiega nieprawidłowo, albo we właściwym czasie, lecz w znaczącym stopniu odbiega od normy wiekowej i rozwojowej. Przyczyną NORM mogą być czynniki biologiczne lub/ i psychospołeczne.

Zarówno SORM jak i NORM nie jest nazwą rozpoznania, ale zespołu objawów. Na ich podstawie należy postawić dokładną diagnozę logopedyczną.

Co ważne? Gdy mowa dziecka pojawia się za późno, nigdy nie wiemy czy będzie to samoistne czy niesamoistne opóźnienie. Nie wiadomo również jaka jest przyczyna i jak dalej rozwinie się sytuacja. Dlatego tak ważne jest, by nie lekceważyć problemu! Nie czekać aż "samo przejdzie", aż "wyrośnie", tylko udać się do logopedy po poradę. Może się okazać, że przyczyny są złożone i mowa nie pojawi się "sama", ale będzie wymagać stymulacji, ewentualnie terapii. Wówczas każdy dzień zwłoki działa na niekorzyść dziecka. Podkreślę jeszcze raz, że opóźniony rozwój mowy nie jest sytuacją normalną i wymaga terapii logopedycznej.

Niezależnie od tego, czy mowa pojawia się z opóźnieniem czy w normie, dobrze jest ją stymulować i wspierać w sytuacjach codziennych, w prosty "domowy" sposób. Pisałam o tym w poprzednim artykule – zachęcam do lektury https://instytutlogopedyczny.pl/blog/321-stymulacja-rozwoju-mowy.html





Maria Brzezińska - logopeda IEL



32._cwiczenie_sluchowej_pamieci_slownej (2).pdf

cwiczenie_13._dyskryminacja_glosek (1).pdf

ćwiczenia artykulatorów.pdf

Utrwalanie głoski r.pdf

Bajka logopedyczna - "Wycieczka do wesołego miasteczka"


Rodzic opowiada, dziecko wykonuje polecenia:

Wybieramy się dzisiaj do wesołego miasteczka.

Idziemy pieszo alejką (tupiemy). Drzewa szumią: (szszszsz) (rękami machamy nad głową).

Zaczynamy podskakiwać: (prawy łokieć do lewego kolana, lewy do prawego). Lecimy samolotem

(żżżżż) (ruch głowy od lewej do prawej strony), jedziemy pociągiem (czczczczcz) (głowa kiwa się: góra – dół) i na koniec samochodem: (dżdżdż).

Jesteśmy już na miejscu.

*Najpierw idziemy na huśtawki (język „huśta” się od jednego do drugiego kącika ust),

* potem wsiadamy do karuzeli (język oblizuje wargi przy otwartych szeroko ustach),

* na koniki (kląskanie, parskanie),

* zjeżdżalnię (język unosi się w stronę nosa, po czym „zjeżdża” w dół).

Na koniec rozpalamy ognisko i śpiewamy: (lalalala, lololo, lelele, lululu, lilili) (przy otwartych ustach,

broda się nie rusza).

Zmęczeni, wracamy z wesołego miasteczka (tupiemy). O! Patrzcie! Skrzaty. Jeśli będziemy cicho, to

może ich nie spłoszymy. Skrzaty rozmawiają w swoim języku. Spróbujmy mówić tak jak one. Posłuchajmy, co mówi pierwszy. Powiedział: bla ble bla ble… (powtarzamy), drugi: tdn, tdn, tdn…(powtarzamy), trzeci: lelum polelum, lelum polelum…(powtarzamy).

Cichutko na paluszkach idziemy dalej. O! Patrzcie, konie! Wsiadamy na nie i jedziemy: patataj,

patataj (powtarzamy). Zmieniamy środek transportu. Teraz jedziemy na drewnianych wózkach: dddd (dziąsłowe). A teraz kolejką linową: żżżżż.

Dotarliśmy do domu. Witają nas rodzice (wysyłamy buziaki). Zmęczeni dniem, zasypiamy (odgłos chrapania).



Przykłady zabaw słuchowych z dziećmi.

Zabawy słuchowe rozwijają ogólną percepcję słuchową dziecka, wzbogacają jego wrażliwość na mowę, a tym samym wpływają na jej poprawność nie tylko w aspekcie fonetycznym, ale także gramatycznym i leksykalnym. Pomagają również dziecku prawidłowo akcentować, mówić w różnym tempie i bardziej ekspresyjnie.

Dzieci młodsze
- Wsłuchiwanie się w dźwięki i odgłosy z otoczenia.
- Identyfikowanie odgłosów dochodzących z otoczenia (mieszkania, ulicy, podwórka, lasu itp.)
- Wspólne z dzieckiem zabawy z wykorzystaniem grzechotek, pozytywek, pokrywek, instrumentów perkusyjnych.
- Wytwarzanie i rozpoznawanie odgłosów, dźwięków wytwarzanych poprzez np. potrząsanie pudełeczek (groch, kasza, kamyki itp.)
- Uwrażliwienie na inne charakterystyczne dźwięki np. odbijanie piłeczki gumowej, klaskanie, darcie papieru, lanie wody, wypuszczanie powietrza z balonika – zachęcanie dziecka do wytwarzania tych dźwięków.
- Rozpoznawanie natężenia dźwięku, głośności (cicho-głośno) jego źródła, kierunku.
- Rozpoznawane przyspieszonego lub zwolnionego tempa, ilustrowanie go ruchem (np. przez wyklaskiwanie).
- Rozpoznawanie ilości usłyszanych dźwięków – wygrywanie ich ilości np. na bębenku.
- Kierowanie się w stronę źródła dźwięku (np. z zamkniętymi oczami).
- Różnicowanie i naśladowanie odgłosów zwierząt (np. nagranych na płycie)
- koza – me, me, me,
- kot – miau, miau,
- pies – hau, hau, hau,
- baran – bee, bee, bee,
- krowa – mu, mu, mu,
- koń – iha, iha, ihaaa,
- kukułka- kuku, kuku itp.

Rozpoznawanie dźwięków zagłuszanych innymi (np. w trakcie słuchania muzyki dziecko rozpoznaje inne).

Dzieci starsze (5-6 latki)
Ćwiczenia słuchowe u dzieci starszych powinny wiązać się już z funkcją mowy. Wykorzystujemy także zabawy i ćwiczenia proponowane dla dzieci młodszych. Przygotowując dziecko do podjęcia nauki w szkole staramy się uwrażliwić je na łączenie obrazu graficznego z jego strukturą dźwiękową, rozróżnianie dźwięków poprawnych i zdeformowanych, eksponowanie prozodycznych elementów mowy (akcent, tempo, intonacja).

A n a l i z a   i s y n t e z a w y r a z o w a

- rysowanie tylu kółeczek ile jest wyrazów w zdaniu,
- liczenie wyrazów w zdaniu,
- wyodrębnienie określonego wyrazu ze zdania,
- układanie zdania z podanym wyrazem,
- przedstawienie zdania za pomocą obrazu graficznego np. za pomocą pasków papieru, żetonów,
- układanie zdań o podanej liczbie wyrazów.

A n a l i z a   i s y n t e z a   s y l a b o w a

- wyklaskiwanie, wystukiwanie sylab,
- przecinanie nożyczkami napisanego wyrazu na części sylabowe,
- rzucanie piłeczki do kosza z jednoczesnym wybrzmiewaniem sylaby,
- rozpoznawanie danej sylaby wśród innych,
- liczenie sylab w wyrazie,
- wydzielanie sylab w wyrazach przy śpiewaniu z marszem,
- wydzielanie sylab w nagłosie, wygłosie, śródgłosie wyrazów,
- kończenie wyrazów rozpoczynających się na daną sylabę,
- tworzenie wyrazów przez dodawanie sylab początkowych do znanych sylab końcowych (ma-li-na = dra-bi-na)
t- worzenie wyrazów rozpoczynających się końcową sylabą wyrazu poprzedniego, (np. tecz-ka = ka-lo-sze).
- rozwiązywanie rebusów obrazkowych,
- rysowanie, wycinanie, wskazywanie przedmiotów, w których nazwach są określone sylaby.

A n a l i z a   i   s y n t e z a g ł o s k o w a
- wyróżnianie i wybrzmiewanie samogłosek i spółgłosek w nagłosie,
- grupowanie obrazków, których nazwy zaczynają się daną głoską,
- odróżnianie głosek od innych przez np.: klaskanie, gdy słyszy się daną głoskę,
- tworzenie wyrazów na podstawie podanej głoski początkowej,
- wyodrębnianie końcowej głoski w słowach (bez głosek miękkich dźwięcznych i nosowych),
- wskazywanie obrazków, przedmiotów, których nazwy kończą się dana głoską,
- dobieranie par obrazków, w których nazwa jednego rozpoczyna się głoską, jaką kończy się nazwa drugiego,
- wysłuchiwanie i wybrzmiewanie głosek w nagłosie.,
- wyróżnianie środkowej głoski w wyrazach,
- dobieranie obrazków, których nazwy posiadają daną głoskę w środku,
- wyodrębnienie podanej głoski w różnych pozycjach wyrazów,
- liczenie głosek w wyrazach,
- wyszukiwanie wyrazów posiadających daną głoskę,
- tworzenie nowych wyrazów przez dodanie lub odcięcie początkowej głoski (as – las, Alinka – linka),
- układanie „łańcuszka” obrazków wg głoski w nagłosie i wygłosie np. nożyczki – indyk – kura – auto itp.,
- wydzielanie grup spółgłoskowych o trudnej budowie, np. sta, pta, tło, rty itp.,
- różnicowanie wyrazów różniących się jedna głoską np. bułka – półka, domek – Tomek, góra – kura, bal – pal, bąk – pąk, dama – tama, biurko – piórko, koza – kosa, rak – lak, sale – szale, tacka – taczka, kos – kosz itp.




Artykuł: Piramida oddechowa

Dlaczego: „Oddech to podstawa!”? W jaki sposób oddech wpływa na procesy zachodzące w organizmie ludzkim? Jak uczestniczy w procesie głosotwórczym? Dlaczego jest ważny dla funkcji poznawczych i emocji? O tym wszystkim przeczytasz w poniższym tekście.

Czym właściwie jest oddech? Jakie są jego fazy?

Pierwsza z nich to wdech, który jest zassaniem powietrza z zewnątrz do płuc poprzez rozszerzenie klatki piersiowej – na zasadzie wyrównania ciśnień (w płucach i na zewnątrz). Następnie mówimy o zamknięciu oddechu (nazywanym też bezdechem) jest to moment, w którym następuje wymiana gazowa, płynne przejście od fazy wdechu do wydechu. Trzecia, ostatnia faza to wydech, czyli wyprowadzenie powietrza na zewnątrz poprzez stopniowe zwężanie się klatki piersiowej.

Oddech to podstawa!

Nie bez przyczyny w podstawie prezentowanej piramidy znajduje się powyższe hasło. Oddech = życie. Jest to oczywiste. Przyjrzyjmy się zatem kilku komponentom funkcjonowania człowieka, dla których oddech (well breathing) stanowi fundament.

Jako pierwsza pojawia się „fizjologia”. To tutaj oddech odpowiada za funkcje życiowe. Utrzymuje stałość środowiska wewnętrznego, wydalając dwutlenek węgla i dostarczając tlen organizmowi. Reguluje równowagę bioelektryczną (kwasowo-zasadową).

Kolejnym segmentem jest „głos”, który powstaje dzięki temu, że wydychamy powietrze, które w odpowiedni sposób powoduje drgania więzadeł głosowych, a te umożliwiają fonację, czyli wydobycie głosu.

Trzecia składowa to intelekt. Jeśli nasz organizm jest właściwie natleniony – dzięki prawidłowemu oddechowi – zdolności umysłowe człowieka: postrzegania, analizy i adaptacji do zmian otocznia funkcjonują prawidłowo. Zdolność rozumienia, uczenia się oraz wykorzystywania posiadanej wiedzy i umiejętności w różnych sytuacjach są rozwinięte na wysokim poziomie.

Ostatnim komponentem „Piramidy oddechowej” są emocje. Oddech wyraża emocje, jednocześnie wpływając na nie. Jeżeli się denerwujemy, oddech przyspiesza. Jeżeli dużo pracujemy, np. przy komputerze, oddech zwalnia, a to może prowadzić do stresu nawet chronicznego, co w efekcie objawia się złością, napięciami w ciele.


Źródło: Instytut Edukacji Logopedycznej


UTRWALANIE GŁOSKI Ś.pdf



Bawimy się rytmami



PROPOZYCJE ZABAW I ĆWICZEŃ DLA DZIECI Z OPÓŹNIONYM ROZWOJEM MOWY

MAŁA I DUŻA MOTORYKA

- jazda na hulajnodze, rowerku biegowym,
- aktywność ruchowa z jednoczesnym śpiewaniem czy mówieniem wierszyków,
- skoki na trampolinie,
- przeskakiwanie przez przeszkody,
- masaż przedmiotami o różnej strukturze z wyraźnym naciskiem,
- skoki w miejscu obunóż i na jednej nodze,
- kołysanie się,
- bujanie w hamaku, huśtawce,
- chodzenie po murkach, krawężnikach,
- chodzenie stopa za stopą po wąskich ścieżkach, rozłożonej linie, taśmie,
- skoki na piłce z uchwytami,
- turlanie się,
- czołganie się po podłodze w przód i w tył,
-odbijanie balonika w różny sposób np. piąstkami, palcami, kolanami, brzuchem,
- przenoszenie na tacy, drewnianej łyżce lekkich przedmiotów,
- chodzenie na czworakach po miękkiej powierzchni,
- zbieranie wody gąbką,
- toczenie piłki po torze,
- zbieranie wody pipetką,
- rzucanie piłki w parch,
- rzucanie do celu/rzut do kosza,
- wirowanie w miejscu: z rękami wzdłuż ciała/rozłożonymi na boki/w górze,
- przechodzenie przez wąski tunel (z kartonu, z krzesła, itp.),
- klaskanie nad głową, przed sobą, z prawej i lewej strony,
- zabawy z przeróżnymi klamerkami/spinaczami – przyczepianie ich do pudełka, do sznurka, do ubrań, do kocyka itp.,
- nawlekanie makaronu na sznurek,
- krążenie ramion,
- łamanie patyczków,
- składanie serwetek,
- malowanie rączkami, pędzlami, gąbkami,
- rysowanie kredą na chodniku,
- układanie /budowanie z przeróżnych klocków,
- zabawy z plasteliną, modeliną, ciastoliną – ugniatanie, wałkowanie.


Ścisku – ścisku


2 szklanki wody

rondel

½ szklanki krochmalu

łyżka do mieszania

(opcjonalnie ) barwnik spożywczy np. będzie morze

woreczek z zamknięciem strunowym

rzeczy do środka np.: muszelki, koraliki, zwierzątka


Zagotuj wodę w rondelku. Dodaj krochmal i mieszaj, dopóki nie zgęstnieje. Wlej tyle kropel barwnika spożywczego, aż uzyskasz mocny kolor. Zdejmij rondel z ognia i odstaw do wystygnięcia. Taką masę można wykorzystać na jeden z poniższych sposobów:


- pozwól dziecku swobodnie ugniatać masę na stoliku


- wlej masę do woreczka i zamknij. Dziecko może bawić się, ugniatając je albo rysując na folii różne kształty, litery, cyfry itp.


- przykład pokazowy : dziecko naśladuje dźwięki, wydawane przez zwierzęta gospodarcze, znajdujące się w woreczku.



Odrobina wiedzy na temat związku nieprawidłowego oddychania z wadami wymowy.


https://www.instytutlogopedyczny.pl/blog/236-artykul-co-ma-wspolnego-oddychanie-z-wadami-wymowy.html

Wierszyki paluszkowe - rozwijające motorykę małą, której sprawność wpływa na poprawną artykulację. Zabawa polega na ilustrowaniu treści wierszyków ruchami całych dłoni. Dorosły pokazuje sposób ułożenia dłoni i odpowiednie gesty, a dziecko naśladuje te czynności możliwie jak najdokładniej lub współpracuje z rodzicem.

 
 
 
 

JAK TO JEST Z TYM SMOCZKIEM?? - Ważne informacje dla rodziców

Półsłówka o… smoczku, jeszcze więcej o ssaniu, gryzieniu i żuciu!

Po pierwsze - sygnałem, który powinien zaniepokoić rodzica jest sytuacja, gdy dziecko bardzo często
w ciągu dnia oraz podczas snu - ssie smoczek. Ssanie smoczka jest wówczas zwiastunem niepotrzebnego nawyku, który nie odbije się bez echa na rozwoju całego aparatu mowy.

Najlepiej jest rozpocząć odstawianie smoczka zanim wyrosną dziecku zęby mleczne.
 Czas pomiędzy 6 a 10 miesiącem jest to dobry moment na ograniczenie podawania dziecku „uspokajacza”, co powinno iść w parze z odpowiednim treningiem gryzienia i żucia pokarmów stałych. Odpowiednia dieta jest wówczas naszym sprzymierzeńcem. 

Dlaczego wtedy?

A właśnie dlatego, że po pierwszym roku życia powoli zaczyna zmieniać się sposób połykania przez dziecko – z infantylnego na dorosły. Dzieje się tak ze względu na zmianę faktury, konsystencji oraz sposobu podawania pokarmów, które przyjmuje maluch. Co ważne - po 6 miesiącu życia stopniowo słabnie i w późniejszym czasie zanika odruch ssania. Potrzeba ssania zastępowana jest więc potrzebą gryzienia i żucia!

Zbyt długie, utrzymujące się po 12 miesiącu ssanie smoczka niesie za sobą wiele niekorzystnych dla zgryzu, sposobu połykania, oddychania oraz artykulacji – konsekwencji. Język podczas ssania smoczka (również butelki) – jest przez niego zablokowany i pozostaje dociśnięty na dnie jamy ustnej. Nie wykonuje zatem ruchów w obrębie podniebienia (logopedzi mówią o tzw. pionizacji języka). To właśnie podniebienie jest dla języka naturalnym miejscem, w którym powinien spoczywać. Nieprawidłowa praca i pozycja spoczynkowa języka powoduje szereg, wspomnianych wyżej, dalszych konsekwencji dla rozwoju aparatu oralnego maluszka.



Pobawmy się rymami z głoskami opozycyjnymi. Powtarzaj pary wyrazów
i określ, którą głoską się różnią.

14._rymujemy.pdf


UTRWALANIE GŁOSKI S.pdf
UTRWALANIE SZ.pdf

Propozycje zabaw logorytmicznych:


 

Logopedyczne pomoce i gry online:

https://www.mimowa.pl/


"Połam" sobie język - wierszyki i łamańce:

https://instytutlogopedyczny.pl/gabinet/skarbnica-wiedzy/wierszyki-i-lamance.html

zachęcam dzieci do nauki wybranego wierszyka i zaprezentowania się na zajęciach, gdy już wrócimy do przedszkola.

 

Ćwiczenia narządów artykulacyjnych i super zabawa w jednym


Żeby ładnie mówić,poprzez zabawę aktywizujemy obie półkule mózgowe. Dzieci chętnie podejmowały te aktywności na zajęciach logopedycznych
w przedszkolu, zachęcamy więc do wspólnej zabawy w domu.

 
 

Ćwiczenia słuchowe z rybką Minimini:

 
 

Różnicujemy głoski "s" i "sz":

 
 

Dla starszaków - utrwalanie poznanych liter:

 
 

Ćwiczenia narządów artykulacyjnych

 

Gimnastyka buzi i języka z Radosławem Pazurą - onomatopeje

 

Gimnastyka buzi i języka z Radosławem Pazurą - ćwiczenia słuchowe (rozpoznawanie dźwięków)

 

Gimnastyka buzi i języka z Radosławem Pazurą - doskonalenie analizy i syntezy sylabowej

 

ZESTAW ĆWICZEŃ USPRAWNIAJĄCYCH PRAWIDŁOWY ODDECH

1. Chłodzenie gorącej zupy.

2. Wąchanie kwiatów, zapachów, potraw, kosmetyków.

3. Chuchanie na złączone dłonie.

4. Zdmuchiwanie piórek, listków, chrupek, piłeczek, kawałków waty z gładkiej a następnie szorstkiej powierzchni.

5. Nadmuchiwanie balonów.

6. Nabieranie powietrza nosem przy zamkniętej buzi i wypuszczanie przy jednoczesnej artykulacji głoski np. /s/ lub /f/.

7. Dmuchanie na płomień świecy tak, aby go nie zgasić.

8. Dmuchanie na styropianowe zabawki pływające po wodzie (zabawa “Zawijanie do portu”).

9. Puszczanie baniek mydlanych. Dmuchamy na zmianę:

długo - krótko - jak najdłużej

słabo – mocna – jak najmocniej

10. Dmuchanie na wiatraczki, w gwizdki.

11. Gwizdanie.

12. Dmuchanie na paski papieru lub wycięte z kolorowego papieru zabawki (zwierzęta, kwiatki, listki, gwiazdki itp.) umieszczone na nitkach i umocowane na stelażu, tak aby jak najdłużej utrzymały pozycję wychylną.

13. Dmuchanie do celu, np. papierowych, styropianowych lub zrobionych z wacików zabawek (rybki do stawu, pająk na pajęczynę, myszki do norki, pies do kości itp.).

14. Oddychanie w pozycji leżącej z zabawką ułożoną na brzuchu (“Kołysanka”).

15. Naśladowanie na jednym wydechu śmiechu różnych osób np. dziewczynka: hi, hi, hi, chłopiec: ha, ha, ha, staruszka: he, he, he, mężczyzna: ho, ho, ho.

16. Fonacja samogłosek lub spółgłosek /s, z, sz, ż, w, f/ na jednym wydechu podczas zabawy np. jazda samochodu z przedszkola do garażu, droga ślimaka z lasu do domu itp.

17. Zabawy fonacyjne samogłoskami aaa..., ooo...., uuu..., eee.., yyy ..., iii …

18. Łączenie samogłosek w pary, po trzy aż do sześciu: aaauuu, aaaooouuu itp.


Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nullam porttitor augue a turpis porttitor maximus. Nulla luctus elementum felis, sit amet condimentum lectus rutrum eget.