mon_005_2jpg    Marii Montessori żyła w latach 1870-1952.

Jako pierwsza kobieta we Włoszech zdobyła tytuł doktora medycyny, w dziedzinie psychiatrii,
na uniwersytecie w Rzymie. Potem studia pedagogiczne, praca z dziećmi upośledzonymi i kierowanie Instytutem Medyczno-Pedagogicznym dla kształcenia nauczycieli.

Pracując z dziećmi upośledzonymi umysłowo, zdrowymi i zaniedbanymi środowiskowo doszła do wniosku, że problem rozwoju i kształcenia dzieci jest raczej natury pedagogicznej niż medycznej.

Obserwacje dzieci nasunęły jej myśl, że dzieci posiadają wewnętrzną siłę pobudzającą je do rozwoju.
By mogła ona się ujawnić, wystarczy im stworzyć odpowiednie warunki wychowawcze, czyli zastosować specjalnej metody pracy nad ich rozwojem oraz przygotować otoczenie.

Wprowadziła zasadę pedagogiczną polegającą na:

  • swobodnym wyborze materiałów dydaktycznych, dowolności miejsca i czasu pracy,
  • zniosła nagrody i kary,
  • ograniczyła czynności nauczyciela na rzecz samodzielności dzieci,
  • wprowadziła naukę czytania i pisania oraz podstawy matematyki.

Dała nauczycielom specjalny materiał rozwojowy do pracy z dziećmi. Jej metoda pracy z dziećmi znajdowała coraz większe uznanie i zainteresowanie.

Na początku XX wieku w Rzymie, powstaje specjalna instytucja, która ma za zadanie modernizację domóww dzielnicy robotniczej poprzez utworzenie świetlicy – przedszkola, które obejmowało swoim oddziaływaniem edukacyjnym dzieci pozostające bez opieki.
Z każdym rokiem przybywało we Włoszech takich instytucji.

Czuwanie nad całością przedsięwzięcia powierzono Marii Montessori.

Dr Maria Montessori była wielokrotnie nominowana do Pokojowej Nagrody Nobla.